Waarom we bewust voor pubers kozen

Marc en ik kozen er specifiek voor om pubers op te vangen, en niet jongere kinderen. Een puber is zelfstandiger en dat past beter bij ons leven — een baby is nog heel afhankelijk van je, en dat is gewoon anders.

Pubers hebben al een groot deel van zichzelf bij zich: hobby’s, vrienden, een eigen mening. Dat maakt het soms pittig, maar vooral ook ontzettend grappig. Je lacht je rot als je een puber erbij krijgt.

En puberen zelf zie ik juist als iets goeds, niet als iets om bang voor te zijn. Je kunt pas puberen als je je veilig genoeg voelt. Dan durf je jezelf te laten zien.

De eerste weken zijn een rollercoaster

Een plaatsing begint altijd met wennen — aan elkaar, over en weer. Je tast elkaar af, en stap voor stap groei je naar elkaar toe. Dat gaat het beste rustig, op een manier die voor iedereen prettig is, en met goede begeleiding erbij.

Vertrouwen bouw je op met duidelijkheid

Wat voor ons echt werkt, is betrouwbaar en voorspelbaar zijn. Voor deze jongeren is het belangrijk dat er niet ineens onverwachte dingen gebeuren, zeker in het begin. Je mag best ‘nee’ zeggen — als je maar uitlegt waarom.

Toen we ontdekten dat onze pleegzoon op school vapes regelde voor andere leerlingen, hebben we dat direct bij hem neergelegd. We spraken af dat we school én de ouders van de betrokken leerlingen zouden informeren, maar hij mocht eerst zelf zijn vrienden bellen. Hij vond het niet leuk, maar het gaf hem wel rust — hij wist precies waar hij aan toe was.

Regels hanteren we alleen als het nodig is. En als er een consequentie moet zijn, moet die passen bij wat er is gebeurd.